مراسم اسکار امسال و جوايز و برندگانش تا حد زيادي تحت تاثير حضور نام هاي هنرمندان و سينماگران اروپايي بود و چه خوب که اکنون مي توان مدعي شد هنر سينما حالا ديگر در موقعيتي قرار دارد که خلق يک اثر ناب و ماندني براي همه دست اندرکارانش بيشترين اهميت را دارد و موقعيت هاي جغرافيايي ديگر چندان مهم نيست.راجر کورمن، آرتور پن، سام پکين پا و فرانسيس فورد کاپولا و ديگر هم دوره يي هاي شان در اواخر دهه 60 و به طور خاص تر در دهه هفتاد با الهام از سينماي اروپا، خالق فضا و موقعيتي شدند که در نهايت سينماي آن کشور را احيا کرد و در مراسم اسکار امسال جک نيکلسن و دنيس هاپر به عنوان نماينده هاي آن دوره طلايي، لبخندزنان در بين جمعيت به نوعي ثمره آن دوران طلايي را نظاره گر بودند و البته امسال سينماي امريکا به طور کامل و قابل توجهي نشان داد به مانند آن دهه طلايي، کماکان وامدار اروپايي ها است. امسال همه بازيگران برنده مجسمه طلايي اروپايي بودند.دنيل دي لوئيس بازيگر بريتانيايي، براي فيلم «خون به پا مي شود»، همان طور که همگان پيش بيني مي کردند، موفق به دريافت جايزه اسکار شد. جدي ترين رقيب او، بازيگر بااستعداد و محبوب امريکايي، جاني دپ بود که براي حضورش در فيلم پر از خون و تلخ «سوئيني تاد» با او رقابت مي کرد. دي لوئيس چندي پيش هم جايزه بهترين بازيگر «بفتا» را از آن خود کرده بود. اين دومين باري است که لوئيس موفق مي شود اسکار را به دست بياورد. اولين بار او براي فيلم «پاي چپ من» اسکار را به دست آورد.اما خانم مارين کوتيار براي بازي خيره کننده و بي بديلش در فيلم زندگي به رنگ صورتي، اسکار بهترين بازيگر زن را از آن خود کرد. او در اين فيلم اديت پياف را از دوران نه چندان پرفروغ اش تا تبديل شدن به يک ستاره بازسازي مي کند و جالب اينکه جايزه بهترين گريم هم به همين فيلم مي رسد و اين نشان مي دهد که اعضاي آکادمي، کاملاً فواصل بين يک بازي خوب و گريم تاثيرگذار را مي دانند و اين دو را با هم اشتباه نمي گيرند. با اينکه شب اسکار، شب اروپايي ها بود ولي به احتمال زياد فرانسوي ها بيشتر از همگان افسوس خواهند خورد. آنها با انتخاب فيلم ضعيف و نااميدکننده «پرسپوليس» به عنوان نماينده سينماي خود در مراسم اسکار، عملاً خود، خود را بازنده اين شب باشکوه کردند. همين فيلم «زندگي به رنگ صورتي» و اثر به شدت تحسين شده جولين اشنابل يعني «اتاقک غواصي و پروانه» بيشتر از هر فيلم ديگري مي توانستند برنده اسکار بهترين فيلم خارجي باشند؛ اسکاري که در نهايت به اتريش و به اشتفان روزوتيسکي براي فيلم «جاعلان» تعلق گرفت. و اما يکي از شگفتي هاي مراسم امسال، با توجه به حضور خيره کننده کيت بلانشت در فيلم «من وجود ندارم» و جايزه يي که خانم رابي دي از انجمن بازيگران گرفت، برنده شدن بازيگر تواناي بريتانيايي يعني «تيلدا سوئنتين» براي فيلم «مايکل کلايتن» بود. او هم به مانند دنيل دي لوئيس، چند شب قبل تر نيز در مراسم «بفتا» برنده جايزه شده بود. وکيل حيله گر فيلم «مايکل کلايتن» ظاهراً اعضاي آکادمي را نيز با همان چرب زباني و چهره رازآلودش مجاب کرد تا او را به عنوان برنده بهترين بازيگر زن نقش مکمل انتخاب کنند.
خاوير باردم اسپانيايي همان طور که به راحتي پيش بيني مي شد، برنده اسکار بهترين بازيگر مرد نقش مکمل شد. از رقيب جدي که نمي توان در اينجا صحبتي به ميان آورد ولي با توجه به حضور کسًي افلک در فيلم «قتل جسي جيمز به دست رابرت فورد بزدل» که بازي درخشاني را هم از خود ارائه داده، اجازه دهيد از بازندگان و به نوعي مهجورماندگان مراسم اسکار هم يادي کنيم. فيلم قتل جسي جيمز... و گنگستر امريکايي دو فيلمي هستند که در مراسم امسال اصلاً تحويل گرفته نشده اند.دو اروپايي ديگر هم در مراسمي که گذشت، مقتدرانه اسکار را به دست گرفتند. اولي «دانته فرتي» بزرگ است که براي طراحي هنري فيلم سوئيني تاد دومين اسکارش را گرفت.او يکي از طراحان نامداري است که با بزرگاني چون فليني، پازوليني و اسکورسيزي سابقه همکاري دارد و براي فيلم هوانورد اولين اسکارش را به دست آورد.ديگري ماريانلي است که بي شک به عنوان يک آهنگساز هديه به سينما و سينمادوستان است. موسيقي فيلم تاوان آنقدر پيشرو و بديع است که نمي شد هيچ رقيب ديگري را برايش متصور شد. در نهايت اين تنها اسکاري است که فيلم تاوان توانست از آن خود کند. وضعيتي مشابه با فيلم بابل در مراسم اسکار پارسال .فيلم آخر برادران توانا و هوشمند کوئن، «جايي براي پيرمردها نيست»، را بايد برنده اصلي اسکار امسال دانست. فيلم آنها با چهار اسکار در شب اسکار درخشيد. آسمان مراسم اسکار هشتادم به واسطه ستارگان اروپايي درخشان بود.
